Czym jest syndrom DDA i DDD?

Syndrom DDA może się wykształcić u osób wychowywanych w rodzinie, w której jeden lub obydwoje rodziców było uzależnionych od alkoholu. 

Syndrom DDD może natomiast wykształcić się u osób, które doświadczały lub były świadkami przemocy w rodzinie, a ich życiu towarzyszyły częste kłótnie, awantury czy też rozwód rodziców, który odbywał się w bardzo napiętej atmosferze. 

Przykładem dysfunkcji rodziny może być choroba psychiczna rodzica lub wychowywanie dziecka tylko przez jednego z rodziców. 

Dysfunkcjonalność systemu rodzinnego polega na braku zaspokojenia podstawowych potrzeb, niezbędnych do prawidłowego rozwoju emocjonalnego i psychicznego dziecka. 

W rodzinach dysfunkcyjnych dziecku często brakuje poczucia bezpieczeństwa, ciepła, bliskości, zrozumienia, wsparcia, przewidywalności zachowań jego członków, bezwarunkowej miłości i akceptacji, poczucia bycia ważnym. Dziecko w takich rodzinach doświadcza wiele cierpienia, trudnych emocji, napięcia, nieraz traumy. 

W związku z tym konsekwencją funkcjonowania dzieci w rodzinach dysfunkcyjnych są trudności i cierpienie, z jakimi zmagają się często również w życiu dorosłym. Osoby te doświadczają m.in. z trudności w relacjach z innymi ludźmi, w stawianiu granic, zmagają się niską samooceną, czy też problemami w regulowaniu emocji i określeniu własnej tożsamości. Mogą doświadczać również stanów depresyjnych i lękowych, poczucia pustki, samotności i izolacji. 

Terapia EMDR

EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocesing) jest terapią traumy, która pozwala mózgowi skutecznie przetworzyć bolesne doświadczenia. 

Terapia EMDR opiera się na neurobiologicznych mechanizmach przetwarzania informacji. Jej podstawą jest założenie, że ludzki mózg posiada naturalną zdolność do „gojenia” psychicznych ran – jednak w wyniku silnego stresu lub traumy ten proces może zostać zablokowany.

W trakcie terapii pacjent przypomina sobie trudne doświadczenia przy jednoczesnej bilateralnej stymulacji (np. ruchy gałek ocznych, bodźce dźwiękowe lub dotykowe). Stymulacja ta aktywuje fale mózgowe delta – podobne do tych, które pojawiają się w trakcie snu głębokiego – co umożliwia mózgowi przetworzenie traumatycznych wspomnień w sposób zdrowy i adaptacyjny.

Podczas tej formy terapii nie wymagamy szczegółowego opowiadania o traumie ani wykonywania zadań domowych. Pracujemy z pacjentem na poziomie emocji, przekonań i odczuć z ciała, z uwzględnieniem interakcji między ciałem migdałowatym, hipokampem a korą przedczołową – strukturami odpowiedzialnymi za reakcje emocjonalne, pamięć i racjonalną ocenę sytuacji.

EMDR jest naukowo potwierdzoną metodą leczenia PTSD, rekomendowaną przez WHO, APA oraz inne światowe organizacje zdrowia. Stosuje się ją również w leczeniu zaburzeń lękowych, depresji, zaburzeń odżywiania, uzależnień, bólu chronicznego, a także w interwencji kryzysowej i pracy z traumą pokoleniową (epigenetyka).

W skrócie – EMDR to nowoczesna i skuteczna metoda „uruchamiania” zablokowanego procesu zdrowienia psychicznego, umożliwiająca trwałą zmianę sposobu, w jaki pacjent przechowuje trudne wspomnienia.

Dzięki specyficznym technikom stymulacji bilateralnej tracą one swoją emocjonalną moc, a pacjent zaczyna doświadczać ulgi.

Psychoterapię prowadzę w nurcie terapii schematów, która polega na zmianie nieprzystosowawczych schematów, czyli sztywnych wzorów myślenia, odczuwania i zachowania. 

Terapia ta koncentruje się na docieraniu do źródeł obecnych aktualnie myśli, emocji i zachowań, które w danym momencie powodują cierpienie. W trakcie terapii wspólnie z pacjentem dążymy do zrozumienia, skąd te schematy pochodzą i wypracowujemy metody, by sobie z nimi poradzić w teraźniejszości. Kluczem do ułatwienia wprowadzenia zmian jest  siła relacji terapeutycznej, którą tworzymy w gabinecie.

Podczas sesji terapeutycznych pomagam pacjentom w rozpoznawaniu dotychczasowych trybów radzenia sobie ze schematami, dzięki czemu zaczynają oni lepiej rozumieć swoje  zachowania, by następnie móc zacząć je zmieniać na zdrowsze. 

Ważnym elementem terapii schematów jest dostrzeżenie emocji i potrzeb wrażliwego dziecka, czyli takiej części osobowości pacjenta, która doświadczyła cierpienia w dzieciństwie oraz zaopiekowanie się nim podczas sesji terapeutycznych. Pozwala to pacjentowi wzbudzić życzliwość, troskę i empatię w stosunku do samego siebie.